Gęstość zaludnienia świata na mapie

Próg wybiera całe kraje, których średnia liczba mieszkańców na kilometr kwadratowy lądu jest co najmniej równa wskazanej wartości. Udziały ludności i lądu liczymy z sum danych tych krajów, a nie z wielkości ich obrysów na ekranie.

Nie. Kolor oznacza średnią dla całego kraju. Nie pokazuje różnic między miastami, pustyniami i pozostałymi obszarami w jego granicach. Brak danych nie oznacza braku mieszkańców.

Otwórz eksperyment i ustaw populację oraz gęstość zaludnienia. Domyślna gęstość wynosi 600 osób na km², a suwak zaczyna się od 50. Narzędzie zabarwia najbliższy ląd, pomijając oceany i Antarktydę. Punkt zapisany w otwartym linku ma pierwszeństwo przed lokalizacją urządzenia.

Domyślnie 8,30 mld osób: projekcję średnią ONZ z World Population Prospects 2024 na 1 lipca 2026 r. To wartość dla konkretnej daty, nie licznik na żywo. Możesz wrócić do wartości ONZ albo ustawić własny scenariusz populacji do 20 mld osób.

Dzielimy liczbę osób przez gęstość zaludnienia. Dla domyślnej populacji i 600 osób na km² wynik wynosi około 13,83 mln km². Do wyniku wliczamy wyłącznie ląd z uproszczonej mapy, bez oceanów i Antarktydy. Jeśli potrzebna powierzchnia przekracza dostępny ląd, kolorujemy go w całości i podajemy brakującą powierzchnię. Obliczenie nie ocenia warunków życia ani zaplecza żywności, energii i infrastruktury.

Odwzorowania zmieniają wygląd powierzchni kuli na płaskim ekranie. Equal Earth zachowuje proporcje pól, a Mercator powiększa obszary bliżej biegunów. Zmiana odwzorowania nie zmienia wybranego punktu, gęstości ani powierzchni lądu w eksperymencie. Globus pokazuje część Ziemi, a odwzorowania przerwane mogą rozdzielić zabarwiony ląd na ekranie.

Udziały dotyczą wyłącznie krajów i terytoriów z kompletem danych o ludności i powierzchni lądowej. Małe kraje bez osobnego obrysu w tej skali nadal uczestniczą w obliczeniach, jeśli mają dane. Globalna wartość ONZ używana w eksperymencie jest osobnym agregatem.

Według Banku Światowego w 2023 r. średnia światowa wynosiła około 62,1 osoby na km² lądu. To ludność podzielona przez łączną powierzchnię lądową, a nie średnia arytmetyczna gęstości poszczególnych państw. Wartość 600 osób na km² w naszym eksperymencie jest ustawieniem scenariusza. Odrębna średnia odniesienia w panelu wynika z ludności ONZ na 2026 r. i uproszczonej geometrii mapy bez Antarktydy.

Wśród państw największą średnią gęstość zaludnienia ma Monako. W danych użytych na tej stronie jest to około 18 398 osób na km² lądu (ludność: 2025, powierzchnia lądowa: 2023). Mówimy o średniej całego państwa, nie o rekordzie miasta lub dzielnicy. Terytoria takie jak Makao, specjalny region administracyjny Chin, to inny zakres porównania. Pełne zestawienie państw i terytoriów dostępnych w naszej bazie znajduje się w podlinkowanym rankingu.

Wśród państw najmniejszą średnią gęstość zaludnienia ma Mongolia: około 2,29 osoby na km² lądu (ludność: 2025, powierzchnia lądowa: 2023). Jeśli uwzględnimy terytoria, w naszej bazie niższy wynik ma Grenlandia: około 0,14 osoby na km² lądu (ludność: 2025, powierzchnia lądowa: 2023). Statystyczna powierzchnia lądowa Grenlandii użyta w tym wskaźniku nie jest jej całą powierzchnią terytorialną. Puste fragmenty pustyń i obszary polarne nie są osobnymi państwami w tym porównaniu.

Dla Europy jako regionu statystycznego ONZ, obejmującego całą Rosję, UNData podaje 33,7 osoby na km² w 2025 r. Ten zakres różni się od geograficznego kontynentu i od Unii Europejskiej. Dlatego tej liczby nie należy przypisywać obrysowi geograficznej Europy na mapie ani porównywać bezpośrednio z wartością obliczoną dla innych granic. Na mapie krajów pokazujemy gęstość na km² lądu, a nie ten regionalny wskaźnik UNData.